Το Ασθενοφόρο: Οι αστυνομικοί (Μέρος 3ο)

Οι δύο αστυνομικοί πλησίαζαν το ασθενοφόρο. Οι προθέσεις τους άγνωστες. Τόσο για εμάς όσο και για την ανυπόμονη Ρία πίσω από το τιμόνι.

Δύο αστυνομικοί της νεοσύστατης ομάδα Δίας βρίσκονταν δυο χιλιόμετρα μακριά από το σταματημένο ασθενοφόρο και πλησίαζαν γρήγορα. Την ίδια στιγμή η Ρία συνέχιζε να τραγουδά φαινομενικά ατάραχη. Αν την προσέχαμε καλύτερα θα βλέπαμε ότι σάρωνε τις τρεις διαθέσιμες κατευθύνσεις σε συνεχόμενη αλληλουχία. Όταν οι συνάδερφοι της είχαν μπει στο κτήριο, περίμενε πέντε λεπτά, μετά κατέβηκε τρεχάτη και κολλήσε ένα χαρτί στην πόρτα ασφαλείας του κτηρίου. Επέστρεψε στην θέση της πίσω από το τιμόνι το ίδιο γρήγορα.

Κάθε λεπτό που περνούσε την άγχωνε λίγο παραπάνω απ’ όσο η ίδια θα ένιωθε άνετα. Η κοσμοθεωρία της ήταν ότι, ένα αμάξι και ένας οδηγός δεν είναι φτιαγμένοι για να είναι ποτέ ακίνητοι. Άδικα προσπαθούσε με το τραγούδι να επιταχύνει το ρολόι. Ανυπομονούσε για την στιγμή που θα κούμπωνε την ταχύτητα θα πίεζε το γκάζι και θα άρχιζε να καταπίνει χιλιόμετρα. Όταν από το αντίθετο ρεύμα εμφανίστηκαν οι δύο αστυνομικοί πάνω στην μοτοσυκλέτα, η καρδιά της επιτάχυνε άθελα της. Με την άκρη του ματιού της είδε και τους δύο αστυνομικούς να κοιτάνε προς την πλευρά της όταν την προσπερνούσαν.

Το ασθενοφόρο με τους φάρους αναμμένους σίγουρα δεν ήταν κάτι που μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Ο όλος εξωτερικός σχεδιασμός του οχήματος έχει γίνει ώστε να προκαλεί την προσοχή πόσο μάλλον εδώ που είναι σταματημένο.

Από το καθρέφτη της παρακολουθούσε τους αστυνομικούς.

Όταν τους είδε να κάνουν αναστροφή στην νησίδα και να μπαίνουν στο ρεύμα της έβαλε ταχύτητα και ετοιμάστηκε. Δεν τους άφηνε λεπτό από τα μάτια της. Παρόλο που η σειρήνα τους ήταν σβηστή δεν ήταν σίγουρη για τις προθέσεις τους. Όταν πλησίασαν άρχισε να μουρμουρίζει άθελα της ένα στιχάκι “Θεέ μου μπάτσος αν με σταματήσει σίγουρα θα με γα… Καλημέρα παιδιά πως πάει;”, βιάστηκε να τους χαιρετήσει όταν σταμάτησαν δίπλα της. “Καλημέρα, τι γίνεται;” της απάντησε ο οδηγός σηκώνοντας την προσωπίδα από το κράνος του.
“Τι να γίνεται, τρέχουμε και δεν φτάνουμε το ένα περιστατικό πίσω απ’ τ’ άλλο.”
– “Ναι, ξέρω, κι εμείς τα ίδια. Τι έχετε εδώ;”
“Πιθανό έμφραγμα μας είπαν, αν και δεν είναι να τους εμπιστεύεσαι. Όταν έρθουν τα παιδιά θα μάθουμε.”

“Τα παιδιά; Δυό, δυό δεν είστε συνήθως;” ρώτησε με φανερή απορία ο δεύτερος αστυνομικός. “Ναι, σήμερα μας φόρτωσαν ένα καινούργιο, εκπαιδευόμενο. Ευτυχώς δείχνει να του κόβει…” η Ρία ένιωσε κρυφή περηφάνια με την ταχύτητα που βρήκε απάντηση στο εύλογο ερώτημα. “Καταλαβαίνω…” είπε ο οδηγός δείχνοντας με τα μάτια κρυφά προς την πλευρά του συνοδηγού τού. “Τέλος πάντων, που θα πάτε; Γενικό;”

Πριν απαντήσει ακούστηκε η πόρτα του κτηρίου που άνοιξε όταν την έσπρωξε το φορείο.

Από το κτήριο, βγήκε πρώτα ο συνοδηγός που έσπρωχνε το φορείο, από πίσω του ο Θωμάς που έτρεξε να μπει μπροστά του για να τον βοηθήσει. Από εκεί που ήταν δεν μπορούσαν να δουν τους αστυνομικούς που τους έκρυβε το ασθενοφόρο. Η Ρία κάρφωσε το βλέμμα στον Θωμά προσπαθώντας να του μεταβιβάσει τηλεπαθητικά την παρουσία τους. “Ναι, Γενικό πάμε. Α, να ‘τοι έρχονται”. Ο Θωμάς δεν πήρε ποτέ το μήνυμα της Ρίας. Όταν πήγε να ανοίξει τις πόρτες του ασθενοφόρου τους είδε και τους χαιρέτισε με ολύμπια ψυχραιμία “Γεια σας παλικάρια”. Οι αστυνομικοί έστριψαν τα κεφάλια και ανταπέδωσαν το χαιρετισμό, αλλά ο Θωμάς είχε ήδη μπει μέσα στο ασθενοφόρο. “Στο ύψος της Ακαδημίας έχει μποτιλιάρισμα η Λεμεσού, θα σας συνοδέψουμε μέχρι εκεί για να μην κολλήσετε”.

Τέλεια είπε η Ρία σηκώνοντας τον αντίχειρα.

Ο συνοδηγός έσκασε στο κάθισμα με δύναμη. Πριν καν κλείσει την πόρτα φώναξε “Πάμε, πάμε!”, χτυπώντας επαναλαμβανόμενα την παλάμη του στο ταμπλό. Η Ρία έβαλε την σειρήνα έβγαλε φλας και περίμενε τους αστυνομικούς να προχωρήσουν πριν τους ακολουθήσει. Ο συνοδηγός εκείνη την στιγμή τους αντιλήφθηκε. Η σκηνή με τον Θωμά όταν φόρτωναν το φορείο του είχε διαφύγει εντελώς. Τα μάτια του γούρλωσαν. “Τι θέλουν τα στρουμφάκια;” ρώτησε αγχωμένος την Ρία.

“Να μας συνοδεύσουν μην χαθούμε.”
– “Αλήθεια;”
“Ναι έχει μποτιλιάρισμα είπαν παρακάτω. Αντί να σταματήσουν να το επιλύσουν ήρθαν εδώ να μου πιάσουν κουβεντούλα.”
– “Πας καλά; Ότι καλύτερο, θα πάμε με αστυνομική συνοδεία”
“Θωμά! Θα τον βαρέσω!”

Ο συνοδηγός την κοίταζε με απορία μέχρι που ο Θωμάς ακούστηκε από πίσω με την γνωστή ηρεμία στην φωνή του. “Ο χρόνος υπολογίστηκε με βάση τον χρόνο της Ρίας. Ότι η λεωφόρος θα είχε κίνηση το ξέραμε και το ελπίζαμε. Εμείς θα πηγαίναμε από τα στενά και οι μπάτσοι θα μας ψάχνανε στην κίνηση. Τώρα δεν γίνεται αυτό χωρίς να προκαλέσουμε υποψίες. Επιπλέον αν δοθεί σήμα του τι έγινε δεν θα χρειαστεί να μας ψάξουν, θα μας έχουν ήδη βρει”.

Ο συνοδηγός δεν είπε τίποτα, θα έπρεπε να τα είχε σκεφτεί όλα αυτά. Η αλήθεια είναι ότι ήταν απλώς χαρούμενος που η Ρία δεν θα μπορούσε να οδήγηση όπως ήθελε με τους αστυνομικούς να τους συνοδεύουν. Η χαρά τον απέτρεψε να σκεφτεί τίποτα περαιτέρω.

Οι αστυνομικοί άρχισαν να κόβουν ταχύτητα όσο η κίνηση πύκνωνε.

“Θωμά πως πήγε;” άλλαξε κουβέντα η Ρία προκειμένου να ξεχάσει το χαζό σχόλιο. “Είχαμε ένα θύμα” πρόλαβε ο συνοδηγός πριν απαντήσει ο Θωμάς. ΤΙ; Πως; Τι έγινε; ρώτησε πανικόβλητη η Ρία.

– “Ο φύλακας ερωτεύτηκε τον Θωμά! Έπεσε θύμα της γοητείας του.”
Αλήθεια θα σε βαρέσω!

“Όλα καλά, όλα καλά” πετάχτηκε ο Θωμάς βιαστικά, ενώ φρόντιζε τον ασθενή. “Αλήθεια ρε σου λέω, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Ήταν σα να ήταν μες στο κόλπο”, συνέχισε ο συνοδηγός.
“Απλώς ο άνθρωπος ή ήταν τόσο έξυπνος που δεν ήθελε να δημιουργήσει εντάσεις…”.
“Ναι, καλά” είπε απαξιωτικά ο συνοδηγός διακόπτοντας τον Θωά.
“Ή ψάρωσε και μπήκε στο αυτόματο από το σοκ.” συμπλήρωσε ο Θωμάς. “Ρε αστέρια λέτε να σας ρώτησα για να μάθω την ψυχοσύνθεση του σεκιουριτά;”, είπε εκνευρισμένη η Ρία. “Όλα καλά, όλα βάση σχεδίου. Εμείς κάναμε το μέρος μας, σειρά σου τώρα.” της ανταπάντησε ο συνοδηγός που έβλεπε μια διαφορετική Ρία από αυτή που οδηγούσε πριν.

Ήταν όντως εκνευρισμένη. Το ότι δεν μπορούσε να οδηγήσει όπως ήθελε και έπρεπε να ακολουθεί τους αστυνομικούς την εκνεύριζε. Επιπλέον ήξερε ότι δύσκολα θα μπορούσε να ξεφύγει από μια μηχανή με το ασθενοφόρο. Το μόνο στοιχείο υπέρ της, ήταν ο όγκος του οχήματος, αλλά δεν ήταν έτοιμη να χτυπήσει τους αστυνομικούς. Ο βασικός και μοναδικός της όρος για να συμμετέχει, όταν τις είπε το κέντρο για την δουλειά, ήταν μηδέν θύματα.

Τώρα πλησίαζε απειλητικά το σενάριο που η ίδια θα έπρεπε να αποφασίσει αν θα πάνε φυλακή ή θα κάνει κακό σε δυο ανθρώπους.

Ο Θωμάς διαισθάνθηκε την ένταση της και έβγαλε το χέρι του από το άνοιγμα και της έπιασε τον ώμο. Μην αγχώνεσαι, όλα καλά θα πάνε. Έχουμε ακόμη έξι καθαρά λεπτά. Η Ρία δεν μπόρεσε να ηρεμήσει όμως. Εδώ και ένα λεπτό πήγαιναν σημειωτόν. Μπορεί η σειρήνα των αστυνομικών να ούρλιαζε όπως και η δική τους αλλά τα ακινητοποιημένα αμάξια δεν είχαν χώρο να κάνουν στην άκρη για να περάσουν.

Το ένστικτο της ανέλαβε τις αντιδράσεις της. Ανοιγόκλεισε την σειρήνα και τα φώτα στους αστυνομικούς και έστριψε αριστερά στο λύκειο. Οι αστυνομικοί έκαναν αναστροφή και την ακολούθησαν. Η Ρία πάλευε για να μην απαλύνει την φαγούρα στο πέλμα της με το γκάζι. Όταν τους είδε από το καθρέφτη να την προσπερνάνε από δεξιά, σκέφτηκε πόσο απλό θα ήταν να στρίψει λίγο το τιμόνι. Τα παρκαρισμένα αμάξια και το ογκώδες ασθενοφόρο θα έλυναν το πρόβλημα για αυτή. Βιάστηκε να απορρίψει αυτή την σκέψη.

Οι αστυνομικοί έστριψαν πάλι και η Ρία τους ακολούθησε. Τώρα πήγαιναν παράλληλα με την λεωφόρο. Οι προπορευόμενοι αστυνομικοί έκοβαν ταχύτητα στις κάθετες διασταυρώσεις και σταματούσαν τα διερχόμενα αμάξια. Μόλις το ασθενοφόρο περνούσε εκμεταλλευόντουσαν την επιτάχυνση της μοτοσυκλέτας τους προσπερνούσαν και σταματούσαν στην επόμενη διασταύρωση. Έξι φορές έγινε η συγκεκριμένη μανούβρα και τις έξι η Ρία έσφιγγε στιγμιαία το τιμόνι όποτε την προσπερνούσαν.

Ο Θωμάς πάλι από μηχανής θεός πετάχτηκε, ίσως τυχαία ίσως, γιατί διάβασε τις σκέψεις της.

– “Ρία πες μας κανα τραγουδάκι, από αυτά τα δικά σου, να ζωντανέψει εδώ το παιδί”.

Η Ρία γέλασε με το χαρακτηριστικό της λοξυγκώδες γέλιο. Ποτέ δεν περίμενε ότι ο Θωμάς θα της ζητούσε να τραγουδήσει “τα δικά της”. Τα μουσικά τους γούστα είχαν τόσες ομοιότητες όσες έχει ένα πατίνι με ένα SSC Tuatara. Η Ρία του έκανε το χατίρι όμως, άρχισε να αραδιάζει το ένα στιχάκι πίσω απ’ τ’ άλλο.

Με τις πάντες μόνο πηγαίνω όλο το χρόνο, οργώνω όλο το δρόμο και λάστιχα λιώνω…”

Όταν έφτασαν στο ύψος της Αθαλάσσας η Ρία έστριψε κουνώντας το χέρι ως ευχαριστώ στους δυο αστυνομικούς. Από εδώ το Γενικό ήταν μια ευθεία και είχαν προσπεράσει το μποτιλιαρισμένο κομμάτι. Βέβαια το ένα μάτι ήταν κολλημένο στο καθρέφτη να δει αν θα την ακολουθήσουν οι αστυνομικοί ή αν θεώρησαν ότι έκαναν την δουλειά τους.
“Θωμά χρόνος.”
– “Δύο λεπτά”.
“Έτοιμη κυρία Ντέιζι;” ρώτησε τον συνοδηγό που την κοίταξε αφηρημένα. Η Ρία πάτησε το γκάζι μέχρι που ακούμπησε το πάτωμα. Μόλις είχε δει τους αστυνομικούς να στρίβουν και να κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο κινητήρας μούγκρισε, η Ρία χαμογέλασε ευτυχισμένη. Ανέβασε ταχύτητα και άφησε ελεύθερο το βαρύ όχημα να ξεχυθεί στην λεωφόρο μπροστά της.

– “…δεν παίζει ρόλο που δυο κολώνες με ‘χεις, δεν κωλώνω, θα βγω μπροστά σου στην στροφή γιατί φρένα δεν χώνω…”

Η Ρία απόλαυσε αυτές τις τελευταίες στιγμές όπως ένας σκύλος στο πάρκο μετά από μέρες εγκλεισμού. Οι συνεχόμενες προσπεράσεις και ελιγμοί, όσο διασκέδαζαν την Ρία τόσο πανικόβαλαν τον συνοδηγό της. Όταν έφτασαν στα επείγοντα, πριν σταματήσουν τελείως ο Θωμάς φώναξε “Συν ένα”. Πετάχτηκαν και οι δυο έξω, κατέβασαν το φορείο με τον ασθενή και το οδήγησαν μέσα στο κτίριο. Η Ρία κατέβηκε, χάιδεψε το καπό του ασθενοφόρου και το ευχαρίστησε για την όμορφη βόλτα σιωπηλά. Έπειτα έτρεξε στο πάρκινγκ και μπήκε μέσα σε ένα διπλοκάμπινο hilux και περίμενε. Τρία λεπτά αργότερα ήταν και οι τρεις μέσα στο αμάξι και απομακρυνόντουσαν από το νοσοκομείο.

Μετά την αναστροφή στον κυκλικό κόμβο ήταν πάλι στην λεωφόρο Λεμεσού. Δυο αστυνομικοί σε μια μοτοσυκλέτα με την σειρήνα αναμμένη τους πέρασαν από το αντίθετο ρεύμα πριν στρίψουν προς το νοσοκομείο. “Αυτοί δεν είναι;” ρώτησε ο συνοδηγός. “Αυτοί είναι” απάντησε η Ρία. Όταν έστριψε στην Βεργίνας, είδε από τους καθρέφτες τρία περιπολικά να ακολουθούν την μοτοσυκλέτα με φάρους και σειρήνες. Πάρκαραν στο Mall και άλλαξαν πάλι αμάξι. Σε όλη την περιοχή ακουγόντουσαν αστυνομικές σειρήνες. Όλα παραδόξως όμως κύλησαν βάση σχεδίου μέχρι εδώ.

Animo Phoenicus Signature

Άδεια Χρήσης:

Creative Commons Licence
Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Όχι Παράγωγα Έργα.
Scriptorius © 2020

* Φωτογραφία από camilo jimenez.



Newsletter Updates

Enter your email address below to subscribe to our newsletter

Υποβολή απάντησης