1.3 Το σκοτεινό δωματιο

Το σχέδιο απόδρασης υπάρχει. Όσο παράτολμο ή παιδαριώδες και να είναι, δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Θα πετύχει; Ολα θα κριθούν σε μια ανάσα!

Ο ήχος της καρδιάς μου που χτυπούσε ρυθμικά, ήταν ο μόνος ήχος που υπήρχε στο σκοτεινό δωμάτιο. Η απουσία οπτικών ερεθισμάτων είχε ενισχύσει τις άλλες μου αισθήσεις. Άκουγα τα πάντα και ας έλειπαν οι “ήχοι”. Την ανάσα μου, το θρόισμα των μαλλιών μου σε κάθε κίνηση, την τριβή των ρούχων μου στις σκληρές επιφάνειες, όπως καθόμουν μαζεμένη στην γωνία. Μπορούσα να μυρίζω τα ούρα μου από την απέναντι μεριά του δωματίου.

Εγώ και ο εαυτός μου, δηλαδή το παραισθητικός εγώ μου, είχαμε αποφασίσει να κάνω τις σωματικές μου ανάγκες στην γωνία νούμερο ένα και να καθόμαστε στην γωνία  νούμερο τέσσερα. Έτσι και θα είμασταν όσο πιο μακριά γινόταν από το αποχωρητήριο και θα είχαμε το στοιχείο του αιφνιδιασμού αν το σχέδιο απόδρασης μας πετύχαινε.

Είχα καταφέρει να αυξήσω τον χρόνο μου κατά 32 δευτερόλεπτα. Ήμουνα έτοιμη, θεωρητικά, απλώς περίμενα να ακούσω ξανά τον ήχο. Το σχέδιο ήταν να πάρω βαθιά ανάσα και να περιμένω να δω που είναι η έξοδος. Η άλλη επέμενε ότι δεν θα μπορούσα να δω μέσα στο σκοτάδι αλλά εγώ ήλπιζα ότι θα ανάψουν κάποιο φως για να κάνουν πιο εύκολη την δουλειά τους. Η ένσταση της είχε βάσεις, αν ανάβανε τα φώτα, μετά από τόσο καιρό στο απόλυτο σκοτάδι, θα ήμουνα πάλι τυφλή. Αυτή την φορά τυφλή από το φως. Ο αντίλογος μου, στην ουσία η ελπίδα μου, ήταν ότι τα φώτα δεν θα ήταν τόσο έντονα. Ότι θα προλάβαιναν τα μάτια μου να προσαρμοστούν. Όταν μου απάντησε ότι δεν αρκεί η ελπίδα άρχισα να της φωνάζω.

Στην κατάσταση μου το να ανησυχώ για αυτά που δεν ελέγχω ήταν ανούσιο και αγχωτικό.

Προσπάθησε να με πείσει ότι δεν τα λέει για να με αποτρέψει ή να με αγχώσει, αλλά για να έχω όλα τα δεδομένα. Το σκοτεινό δωμάτιο και ο εγκλεισμός με έχουν κάνει υπερβολικά ευερέθιστη. Έγινε ο αποδοχέας του θυμού και της οργής μου. Στο τέλος, αφού της φώναζα για ώρα, την έστειλα να κάτσει στην γωνία. Σαν ένα κακομαθημένο και αυθάδη παιδάκι. Ευτυχώς για τα νεύρα μου υπάκουσε αδιαμαρτύρητα. Όσο παράλογο και να ακούγεται θέλω να μείνω λίγο μόνη. Η απόλυτη ειρωνεία. Γιατί αν το σκεφτώ λογικά, τώρα βιώνω την απόλυτη πολύπτυχη ολοκληρωτική σκοτεινή μοναξιά…

Ο Έρεβος και οι παραισθήσεις μου είναι η μόνη συντροφιά που έχω.

Αν δεν φοβόμουν για την ψυχική μου υγεία θα πήγαινα να της ζητήσω συγνώμη… Δεν ξέρω αν με σταμάτησε ο φόβος, μήπως και δεν την βρω ή ότι προσπαθούσα απεγνωσμένα να κρατηθώ από την τελευταία κλωστή λογικής που μου έχει απομείνει.

Δεν φοβάμαι για την ζωή μου, ίσως ο θάνατος να είναι λύτρωση, ίσως αυτό να είναι η μετέπειτα ζωή. Δεν με απασχολεί και ιδιαίτερα. Τρέμω και φοβάμαι μην χάσω τα λογικά μου. Ένας ακόμα παραλογισμός για την συλλογή μου. Ειδικά αν σκεφτώ το εύρος και τις συχνότητες των παραισθήσεων μου.

Ελπίζω να έρθουν σύντομα. Το μπουκάλι έχει αδειάσει εδώ και ώρες υποθέτω. Είχα δοκιμάσει να μετρήσω τον χρόνο όπως την ανάσα μου με δευτερόλεπτα. Στα πέντε λεπτά μου υπέδειξε πόσο ανούσιο ήταν και έχασα το μέτρημα. Έχω πάει στο γωνιακό αποχωρητήριο τρεις φορές. Οπότε από στιγμή σε στιγμή τους περιμένω.

Το σχέδιο είναι έτοιμο!

Μόλις ακούσω τον ήχο θα κρατήσω την ανάσα μου. Θα κινηθώ προς το κέντρο του δωματίου για να απέχω το ίδιο από όλες τις πλευρές. Θα προσποιηθώ ότι με έπιασε η νάρκωση και θα περιμένω ξαπλωμένη στο σκοτάδι. Εκεί θα κριθεί το πρώτο και το σημαντικότερο στάδιο του σχεδίου. Αν τα 170 δευτερόλεπτα είναι αρκετά. Το δεύτερο στάδιο θα κριθεί από το αν θα καταφέρω να νικήσω το άτομο που θα έρθει. Είμαι αποφασισμένη για όλα. Ή αυτό ή εγώ. Θα επιτεθώ με νύχια και δόντια μέχρι τελικής πτώσεως. Θα κλωτσήσω, θα δαγκώσω, θα βγάλω μάτια! Δεν κάθομαι λεπτό παραπάνω σε αυτό το δωμάτιο, ζωντανή ή νεκρή θα φύγω. Όλα εξαρτώνται από μια ανάσα…

Ο ήχος ήρθε απροσδόκητα. Τον περίμενα ανυπόμονα αλλά με εξέπληξε, σα να τον άκουγα πρώτη φορά. Πετάχτηκα σαν ελατήριο, μια βαθιά εισπνοή και άρχισα να μετράω δευτερόλεπτα. Έφτασα στο κέντρο του δωματίου, περίμενα μερικά δευτερόλεπτα και σωριάστηκα θεατρικά στο πάτωμα. 60 δευτερόλεπτα και ακόμα σφυρίζει, αρχίζω να φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω. Η ένταση και η αδρεναλίνη της στιγμής με επηρεάζουν αρνητικά. Στις πρόβες ήμουνα σε καλύτερη κατάσταση στο πρώτο λεπτό.

“Χαλάρωσε, ηρέμησε θα τα καταφέρεις.”

Ήρθε, ήρθε δεν με μισεί. Ήθελα να την φιλήσω, να την αγκαλιάσω, να την ευχαριστήσω, που δεν με εγκατέλειψε. Δεν μπορούσα να της μιλήσω, ούτε να κουνηθώ. Αυτή η ανάσα ήταν πολύτιμη και έπρεπε να δώσω μια παράσταση άξια βραβείου. Αν με παρακολουθούσανε και δεν τους έπειθα ότι ήμουν ναρκωμένη, δεν θα ερχόντουσαν! Τόσο απλά, το σχέδιο μου θα ναυαγούσε.

Μια ανάσα και ένα Όσκαρ μακριά από την ελευθερία

“Ακούς σταμάτησε, συνέχισε εσύ όμως. Σίγουρα υπάρχει ακόμα στον αέρα.”

Τα πνευμόνια μου είχαν αρχίσει να καίνε. Είχα φτάσει τα 130 δευτερόλεπτα. Στην καλύτερη αλλά 40, ήξερα όμως ότι στη πράξη δεν υπήρχε περίπτωση να αντέξω τόσο. Πάλευα να καταλαγιάσω όλα τα ένστικτα επιβίωσης. Θες οξυγόνο, έλα πάρε μια μικρή ανάσα δεν πειράζει. Ανάσανε. θα τα καταφέρεις την άλλη φορά, δεν αξίζει… παράτα τα.

“Μην τολμήσεις και τα παρατήσεις ακούς; Λίγο ακόμα. Αντέχεις, δείξε μου εμπιστοσύνη.”

Δεν ήξερα τι να κάνω, δεν με ένοιαζε τίποτα. Ήθελα μόνο να νιώσω τα πνευμόνια μου να γεμίζουν οξυγόνο. Δεν λειτουργεί το σχέδιο, είχε δίκιο ήταν ηλίθιο, θα τα παρατήσω το αποφάσισα.

Μη, όχι άκου;

Ένας νέος ήχος αντικατέστησε το ανεπαίσθητο σφύριγμα. Μηχανικός, οξύ, αυτή την φορά. Τι είναι; Από που έρχεται;

“Στα αριστερά σου, κοίτα.”

Όπως ήμουν ξαπλωμένη προσπαθώ να γυρίσω το κεφάλι μου, όσο πιο σιγά μπορώ για να μην προδοθώ. Όταν το είδα δεν κρατήθηκα.

Πείρα ανάσα!

Το πάτωμα σηκωνόταν και από τις χαραμάδες, αχνό πράσινο φως άρχισε να κατακλύζει το δωμάτιο τρυπώντας το σκοτάδι. Μια καταπακτή! Αυτό δεν το σκεφτήκαμε. Η έκπληξη και η χαρά μου ήταν τόση που συνέχισα να αναπνέω. Ξεχάστηκα εντελώς, σα να μην εξαρτάται πλέον η σωτηρία μου από αυτό.

“Ελπίζω να μην λιποθυμήσεις τώρα.”

Δεν την άκουγα κοίταζα, μαγεμένη το πράσινο φως. Τα μάτια μου έτσουζαν και πάλευαν να εστιάσουν. Αλλά δεν με απασχολούσε. Ρουφούσα το φως σαν διψασμένος βεδουίνος. Δεν είχα δει ποτέ τίποτα πιο όμορφο… Δεν είχα νιώσει ποτέ τέτοια απόλαυση με τα μάτια μου.

“Σύνελθε ετοιμάσου ή τώρα ή πότε.”

Η καταπακτή είχε σηκωθεί περίπου 20 εκατοστά όταν άρχισα να έρπομε προς αυτή. Ένιωθα να ζαλίζομαι, δεν ήξερα αν είναι από το φως ή το αέριο. Το φως είχε γίνει πιο έντονο. Δεν ήταν πλέον αχνό. Τα βλέφαρα μου ενστικτωδώς είχαν γίνει χαραμάδες. Έβλεπα μόνο το μαύρο πάτωμα μπροστά μου και ένα αδιαπέραστο τοίχο φωτός.

“Γρήγορα πάμε!!!”

Τα δάχτυλα μου έπιασαν την περίγραμμα της καταπακτής και με τραβήξανε προς το πράσινο κενό. Δεν με ένοιαζε τι υπήρχε από κάτω, βούτηξα με το κεφάλι και το κενό με κατάπιε.


Άδεια Χρήσης:

Creative Commons Licence
Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Όχι Παράγωγα Έργα.
Scriptorius © 2020



Newsletter Updates

Enter your email address below to subscribe to our newsletter

Υποβολή απάντησης